Claritas Fazı

 

Claritas Fazı, Işık Kavramı ve Astrolojide “Görünür Olma” Teması

“Claritas” Latince bir kelimedir ve temel anlamı; parlaklık, berraklık, açıklık, ışığın görünür hale gelmesi demektir. Astrolojide bu kelime çok yaygın kullanılan ana akım bir teknik değildir; daha çok hermetik astroloji, geleneksel ışık doktrinleri, Ay fazı çalışmaları ve bazı ezoterik ekollerde karşımıza çıkar. Bu yüzden Claritas’ı tek bir teknik gibi değil, “ışığın bilinç oluşturması” prensibi olarak düşünmek gerekir.

Astrolojinin en eski temel mantıklarından biri zaten ışık üzerinedir. Hellenistik astrologlar gezegenleri sadece fiziksel gökcisimleri olarak değil, “ışık taşıyan güçler” olarak değerlendirirdi. Özellikle Güneş ve Ay “luminary” yani ışık kaynağı kabul edilirken, diğer gezegenler bu ışığı yansıtan veya taşıyan prensipler olarak görülürdü. Burada Claritas fikri devreye girer: Bir şey ışık aldığında görünür olur. Görünür olan şey ise bilinç alanına girer.

Bu nedenle Claritas fazı çoğu yorumda şu temaları taşır:

• Belirsizliğin çözülmesi
• İçsel farkındalığın artması
• Bir olayın görünür hale gelmesi
• Ruhsal veya zihinsel netleşme
• “Artık bunu görüyorum” noktası
• Potansiyelin açığa çıkması

Özellikle Ay fazı çalışmalarında bu tema çok belirgindir. Yeniay tamamen karanlık bir potansiyeldir. Henüz şekil yoktur. Ancak Ay ilk ışığını göstermeye başladığında sembolik olarak Claritas başlar. Çünkü artık görünürlük doğmuştur. Astrolojik olarak bu evre; niyetin maddeye inmeye başlaması, farkındalığın oluşması ve yönün görünür hale gelmesi anlamına gelir.

Bazı hermetik çalışmalarda Claritas, Dolunay’a yaklaşan büyüyen ışık süreciyle de ilişkilendirilir. Çünkü ışık arttıkça bilinç genişler. Bu yüzden büyüyen Ay fazları genellikle:

• gelişim,
• öğrenme,
• dış dünyada görünür olma,
• üretimin açığa çıkması
  ile bağlantılıdır.

Burada Dane Rudhyar’ın Ay fazları yaklaşımı çok önemlidir. Dane Rudhyar Ay fazlarını sadece astronomik bir döngü değil, insan bilincinin evrimsel aşamaları olarak yorumladı. Ona göre karanlıktan ışığa geçiş, insanın “henüz farkında olmadığı şeyleri” bilince taşımasıdır. Bu yaklaşım Claritas mantığıyla çok örtüşür.

Bir diğer önemli bağlantı da Hellenistik astrolojideki “phasis” kavramıdır. Phasis, bir gezegenin Güneş ışığı içinden tekrar görünür hale gelmesini anlatır. Özellikle heliacal rising (helyak doğuş) dediğimiz olayda gezegen, Güneş’in ışığı içinde kaybolduktan sonra yeniden görünür olur. Bu çok güçlü bir semboldür çünkü:
“Kaybolmuş olan şey tekrar görünür hale gelir.”

Bu yüzden eski astrologlar phasis yaşayan gezegenleri:

• güç kazanan,
• dikkat çeken,
• kaderi aktive eden,
• görünür olan
  gezegenler olarak değerlendirmiştir.

Claritas burada sadece fiziksel ışık değildir; aynı zamanda kaderin görünür olmasıdır.

Örneğin bir kişinin hayatında uzun süredir belirsiz olan bir konu düşünelim. Transitler veya progreslerde bir “Claritas dönemi” çalışıyorsa kişi:

• ne istediğini aniden anlayabilir,
• gizli kalan bir gerçek açığa çıkabilir,
• ilişkilerde netleşme yaşayabilir,
• mesleki yönünü daha görünür hale getirebilir,
• ruhsal farkındalık yaşayabilir.

Bu yüzden Claritas fazı çoğu zaman “uyanış” hissi verir.

Orta Çağ astrolojisinde de “ışık” çok önemliydi. Özellikle:

• ışığın aktarımı (translation of light),
• ışığın toplanması (collection of light),
• gezegenlerin görünürlüğü,
• cazimi,
• combust,
• under beams
  gibi tekniklerin tamamı aslında görünürlük ve bilinç temasına dayanır.

Bir gezegen görünürse çalışır.
Işığın altında kaybolursa etkisi bastırılır.
Claritas’ın temel ruhu da budur.

Bazı ezoterik okullarda “Claritas Solis” (Güneş’in açıklığı/parlaklığı) ve “Claritas Lunae” (Ay’ın berraklığı) ifadeleri geçer. Bunlar sadece fiziksel parlaklık değil, ruhsal algının açıklığı anlamında da kullanılmıştır.

Kısacası Claritas fazı astrolojide teknik bir kalıptan çok bir bilinç durumudur:
“Karanlıkta olanın ışığa çıkması.”

Ve astrolojinin özü zaten budur:
Gökyüzünün görünür hareketleriyle görünmeyen iç süreçleri anlamlandırmak.

Claritas mantığı aslında en temelde ışık alan ve görünür hale gelen tüm gökcisimleri için kullanılabilir; fakat pratikte en çok Ay, Güneş ve Güneş’e yakın çalışan gezegenler üzerinden değerlendirilir. Çünkü bu kavramın özü “ışık içinde kaybolmak ve yeniden görünmek” temasına dayanır. Bu yüzden özellikle:

• Ay,
• Merkür,
• Venüs,
• bazen Mars, Jüpiter ve Satürn
  üzerinde çalışılır.

En güçlü kullanım alanı ise Ay fazları ve phasis (görünürlük) teknikleridir.

Ay’da Claritas mantığı çok nettir çünkü Ay zaten ışığın evrelerini görünür şekilde yaşar. Yeniay’da ışık yoktur; bilinç henüz oluşmamıştır. İlk hilalle birlikte Claritas başlar. Yani kişi ya da olay görünür olmaya başlar. Dolunay’a kadar ışığın artması; gelişim, farkındalık, netlik ve dış dünyada görünürlük anlamına gelir. Dolunay ise maksimum claritas gibi düşünülebilir çünkü her şey tamamen görünürdür.

Merkür ve Venüs’te Claritas daha çok Güneş’ten ayrılıp yeniden görünür hale gelmeleriyle ilişkilidir. Çünkü bu iki gezegen sürekli Güneş’e yakın hareket eder. Antik astrologlar özellikle şu durumu çok önemserdi:
Bir gezegen Güneş ışığı içinde kaybolur → görünmez olur → sonra tekrar görünür hale gelir.

İşte bu yeniden görünme anı “phasis” ve claritas fikrinin kalbidir.

Örneğin:

• Merkür görünür hale geldiğinde zihinsel açıklık,
• Venüs görünür hale geldiğinde ilişkiler ve değerler konusunda netlik,
• Mars görünür hale geldiğinde hareket ve irade,
• Jüpiter’de inanç ve yön,
• Satürn’de gerçeklikle yüzleşme
  temaları aktive olabilir.

Mantık tamamen astronomik görünürlüğe dayanır. Antik astrologlar için görünmeyen şey tam güçte çalışmazdı. Çünkü görünmeyen = bilinç dışında kalan demekti. Görünür olan ise kader sahnesine çıkmış kabul edilirdi.

Bu yüzden bazı temel şartlar vardır:

Bir gezegen:

• Güneş ışınları altında olmamalı (under beams),
• combust durumda olmamalı,
• ufukta görünür hale gelmeli,
• heliacal rising yaşayabiliyor olmalı,
• ışığını artırıyor olmalı
  gibi kriterlerle değerlendirilirdi.

Özellikle heliacal rising çok önemliydi. Çünkü bir gezegenin Güneş’ten sonra ilk kez şafakta görünmesi “yeniden doğuş” kabul edilirdi. Bu çok güçlü bir Claritas sembolüdür.

Örneğin eski astrologlar:

• sabah yıldızı Venüs’ü daha aktif, dışa dönük ve görünür,
• akşam yıldızı Venüs’ü daha içsel ve alıcı
  olarak yorumlardı. Çünkü görünürlük şekli değişiyordu.

Aynı şekilde Merkür’ün sabah ve akşam görünürlüğü de zihinsel çalışma biçimini değiştirirdi.

Claritas’ın temel mantığını tek cümleyle özetlersek:

“Işık alan şey bilinç kazanır, görünür olan şey kader sahnesine çıkar.”

Bu yüzden Claritas sadece teknik değil, aynı zamanda astrolojinin en eski ışık felsefesidir.